Wandelen langs de Estse zuidkust (deel 2): een lofrede voor het allemansrecht

Wandelen langs de Estse zuidkust (deel 2): een lofrede voor het allemansrecht

De lange noordse zomerdag sluit langzaam zijn gordijnen en we genieten op het strand van Krapi van een lek rode wijn in een kartonnen beker en een perfecte zonsondergang — een levendig duel tussen tinten oranje en paars over de hele breedte van de hemel, een schouwspel dat eindigt in de Golf van Riga. Even voordien sjokten we ettelijke hectometers het water in, om tussen kolonies zwanen van een avondlijke duik te genieten. Lees verder “Wandelen langs de Estse zuidkust (deel 2): een lofrede voor het allemansrecht”

Wandelen langs de Estse zuidkust: vertrouw nooit een weerman

Wandelen langs de Estse zuidkust: vertrouw nooit een weerman

Op het strand van Pärnu staat op een omkleedcabine een pijl met daaronder ‘Ainaži 66’.

Minder dan 70 kilometer verderop ligt Letland. Niet dat de Esten zo’n hartstochtelijke relatie hebben met hun buren. Het is er eerder eentje van een kortstondige hallo in de gang – niet meer, niet minder. Maar sinds Jevgeni Ossinovski, de vorige minister van Volksgezondheid, de accijnzen op alcohol de hoogte introk, maken de Esten graag weekenduitstapjes naar de SuperAlko’s van Ainaži en Valka. Kinderen en hond vanachter in het busje en roadtrippen maar, op weg naar goedkopere alcohol. De ironie wil dat de Esten jarenlang de draak staken met hun broeders uit Finland wanneer die weer eens op booze cruise naar Tallinn trokken. Die Finnen moeten nu ook een halte verder voor betaalbare dronkenschap. Lees verder “Wandelen langs de Estse zuidkust: vertrouw nooit een weerman”

100 jaar Estland: dit zijn de dingen die ik geleerd heb van de Esten

100 jaar Estland: dit zijn de dingen die ik geleerd heb van de Esten

Als buitenlandse journalisten berichten over Estland, vervallen ze steevast in clichés. Die knakkers wandelen eens door de oude stad van Tallinn en – in het geval het strebers zijn – door een bos of een veen, praten met een jonge IT-manager in een hippe startup in Kalamaja en menen dat zulks hen een vrijgeleide geeft om in de meest ruime veralgemeningen te spreken over het land. Lees verder “100 jaar Estland: dit zijn de dingen die ik geleerd heb van de Esten”

Toms reisdagboek: tv kijken in Indonesië

Toms reisdagboek: tv kijken in Indonesië

Het is absoluut niet nodig om een tv te hebben in Indonesië. Niet alleen omdat alle zenders enkel rommel tonen, dat is sowieso overal al het geval: ongeïnspireerde telenovelle’s die, voor een of andere onverklaarbare reden altijd eindigen met een vechtpartij, reality-tv waarin Indonesiërs bang gemaakt worden met spookverhalen, enzovoort*. Maar je hebt ook geen nood aan pakweg National Geographic wanneer de natuur zich voor je eigen ogen presenteert. Lees verder “Toms reisdagboek: tv kijken in Indonesië”

Kerst en Nieuw in Estland: “Welkom in Tsjetsjenië”

Kerst en Nieuw in Estland: “Welkom in Tsjetsjenië”

Het is 17 december en we voelen ons heel even een Echte Estse Man – zo’n Kalevipoeg sterk genoeg om in z’n eentje een gigantische stapel planken te dragen, maar te dom om z’n eigen naam te spellen.

De reden: we hebben net een sparrenboom omgezaagd. Nu ja… boompje. We hebben eerst een halfuur lang het bos nabij Paikuse uitgekamd, op zoek naar het meest geschikte exemplaar. Lees verder “Kerst en Nieuw in Estland: “Welkom in Tsjetsjenië””

Marokko (deel 4): Chefchaouen – natte droom van elke Instagramhoer (m/v)

Marokko (deel 4): Chefchaouen – natte droom van elke Instagramhoer (m/v)

De verbazing is groot op het gezicht van de Aziatisch-Amerikaanse flashpacker.

“Tiens, die mannen kleden zich hier schijnbaar zoals in Iran, in lange broek en met schoenen.”

Zijn blik dwaalt opnieuw naar z’n eigen plunje, een korte broek en flipflops. Even voordien was hij nog aan het stoefen over de ‘gevaarlijke’ landen die hij al bezocht had – Iran! Jordanië! Moslims! – nu weet hij niet dat Marokko ook een moslimland is. Lees verder “Marokko (deel 4): Chefchaouen – natte droom van elke Instagramhoer (m/v)”